เพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้เขียนอะไรมาเกือบ 3 เดือนแล้ว เลยลองกลับมาคิดว่า ทำไมไม่มีอะไรเขียน แล้วก็พบว่า มันไม่มีอะไรให้เขียน

ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเลย
ไม่มีความรัก ไม่มีความเศร้า ไม่มีความเหงา ไม่มีความรู้สึก
(นอกจากความรู้สึกเจ็บลิ้น ที่เป็นแผลอยู่ตอนนี้)

ผม ว่า เวลาคนเราอยู่ในอารมณ์ ความรู้สึกต่างๆ มันก็เหมือนโลกเปลี่ยนสีไป คนมีความรัก โลกสีชมพู, คนมี่ความเศร้า โลกคงสีดำ, คนมีความเหงา โลกคงสีเทา
แต่กับผม ที่ไม่มีอะไรเลยล่ะ ผมรู้สึกว่าโลกมันไม่มีสี แม้กระทั่งสีขาว มันมีแต่ความว่างเปล่าอย่างแท้จริง

เคยคิดว่าการที่เราจ่อมจมในโลกสีดำของความเศร้า สีเทาของความเหงา มันทรมานจะตาย
แต่จริงๆแล้ว ในสีดำ ในสีเทา มันยังแอบมีจุดสีขาวเล็กๆแห่งความหวังอยู่ แต่ในโลกของความว่างเปล่านั้น ไม่มีสีอะไรเลย ไม่มีจุดหมาย ไม่มีปลายทาง

และผมก็ไม่ใช่คนสมาธิยาวที่จะอยู่บนโลกแบบนี้ได้นานๆ เสียด้วยสิ
ใครก็ได้ ช่วยพาออกไปจากโลกนี้ที จะดึงขึ้นไปโลกสีชมพู หรือจะกราชากผมลงสู่โลกสีดำก็ตามใจ